Door Gert te Lintelo

Wanneer je je hand over de fraaie roomwitte lak laat glijden, is moeilijk te geloven dat de auto destijds in een zeer treurige staat verkeerde. Het is nu twintig jaar geleden dat Harm Langkamp zijn Isabella kocht. ,,Hij stond hier in Enschede bij een revisiebedrijf. De eigenaar had 'm van een veiling en wilde er weer vanaf'', aldus de 64-jarige Tukker. ,,De roest viel mee, maar voor de rest zou je zweren dat-ie dertig jaar onder de hooimijt had gestaan. Het interieur zag eruit alsof er een kolonie ratten in had gewoond. De koplampen waren kapot en de chroomdelen waren beschadigd of verroest. Technisch was er ook van alles mis, al liep de motor nog wel.''

Slaapkamer
Voor iemand met enig gezond verstand zou dit voldoende aanleiding zijn geweest om het Duitse relikwie met een grote boog te passeren, maar voor Langkamp was het juist een uitdaging. Sterker, de Isabella werd het begin van vier jaar sleutelplezier. De restauratie begon met een complete demontage, waarbij alles wat twijfelachtig was werd vervangen of hersteld. Langkamps echtgenote kan erover meepraten: ,,De onderdelen lagen zelfs in de slaapkamer. Ik vond het prima, het was prachtig om te zien hoe alles langzaam weer mooi werd!''

De motor bleek uiteindelijk in betere staat te verkeren dan Harm aanvankelijk had verwacht. ,,Ik heb er, na wat onderhouds- en afstelwerk, zestien jaar mee gereden. De kilometers heb ik nooit zo precies bijgehouden, maar ik ben overal met de auto geweest. Vorig jaar begon de motor te roken, toen heb ik er maar een andere in gezet die ik nog had staan.'' Die motor was slechts een van de vele reserveonderdelen die de Borgward-enthousiast heeft liggen.

Onderdelenvoorraadje
,,Bumpers, koplampen, slijtagedelen, voorlopig blijf ik nog wel even rijden hoor! Gelukkig maar, want plaatwerk is er niet meer en ook andere onderdelen kom je bijna niet tegen. Onderdelenspecialisten, zoals bij de populaire klassiekermerken, zijn er niet. De meeste liefhebbers hebben net als ik een onderdelenvoorraadje, zo kun je elkaar nog wel eens voort helpen.'' De onderdelenschaarste weerhoudt Harm Langkamp er niet van zijn witte dame regelmatig uit de garage te halen.

,,Ik bezoek graag treffens en als het op zondagmorgen mooi weer is, gaan we lekker toeren. En vergis je niet, je kunt met zo'n Isabella goed meekomen met het moderne verkeer, vroeger was het een snelle auto. In Duitsland gaan de duimen nog regelmatig omhoog. Daar zijn vooral oudere liefhebbers het merk nog steeds niet vergeten. In Nederland is Borgward minder bekend. Parkeer je de auto ergens, trekt er weer iemand een 'deskundig' gezicht en begint over Wartburg. Ach, mij maakt het niet uit, ik beleef er al dik twintig jaar plezier aan en daar gaat het om.''